Złodziejski honor 1: Która godzina. 1934 rok.

Jak wieść gminna niesie, dawniej złodziejski honor nie pozwalał okradać niewidomych i dopiero w naszych czasach się to zmieniło, ale poniższa notatka prasowa obala ten mit.

A inna osobliwość tego tekstu i starej prasy w ogóle, to publikowanie otwartym tekstem pełnych personaliów i miejsc zamieszkania zarówno napastnika jak i jego ofiary.

Przygoda złodzieja.

Ulicą Targową szedł wczoraj ku domowi (Grodzieńska 21) niewidomy Henryk Skwara, torując sobie z trudem drogę białą laską. Na ul. Białostockiej do Skwary podszedł jakiś nieznajomy i zaproponował mu swoją pomoc, rychło jednak nagabnął ociemniałego pytaniem, czy mógłby mu podać godzinę.

Skwara w odpowiedzi dobył swój zegarek i pokazał, nieznajomy zaś zegarek ów zerwał i uciekł. Działo się to na pustkowiu, bez świadków. Skwara nie krzyczał, ponieważ nie wiedział dobrze, co się stało.

Następnie, gdy szedł po omacku dalej — podsunął się do Skwary rzekomo świadek tego, co zaszło i zaproponował nawiązanie układu ze złodziejem, od którego możnaby zegarek wykupić za 10 zł. w świadku tym niewidomy poznał sprawcę kradzieży, wobec czego przezornie zgodził się dać żądane 10 zł., jednak dopiero w domu i prosił, aby go usłużny świadek odprowadził na Grodzieńską.

Tu dopiero, gdy Skwara usłyszał na dziedzińcu znajome głosy, pochwycił w pół swego opiekuna i krzycząc: „Trzymajcie złodzieja!” — zapobiegł jego ucieczce. Sprowadzony policjant znalazł w kieszeni złodzieja zegarek Skwary. Złodziejem okazał się Zygmunt żabicki (Stalowa 18).

Źródło: Kurjer Warszawski : wydanie wieczorne. R. 114, 1934, no 106

<a target=”_blank” href=http://ebuw.uw.edu.pl/dlibra/docmetadata?id=212839″>Skan w EBUW

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *